Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

cech strona www znaczki  f rss t

 

Wołomin ul. Moniuszki 11

tel. 22 776 21 41; fax. 22 776 42 05

cech karta 17 12 2013

Karta klienta

Ważność kart klienta wygasła 31.12.2015

DSC 1294

Egzaminy zawodowe

W celu uzyskania informacji dotyczących egzaminów: czeladniczych i mistrzowskich oraz poprawkowych prosimy o kontakt

img3

Zus Rzemieślnika

Składka na ubezpieczenia rzemieślnika i osobę współpracującą od I-XII 2016 r. od podstawy 2433,00

img4

Nadzór szkoleń

Cech sprawuje nadzór nad przebiegiem przygotowania zawodowego pracowników młodocianych na podstawie upoważnienia Izby Rzemieślniczej

Historia

W czasach II Rzeczypospolitej powstał Związek Rzemieślników Chrześćjan, w skład którego weszły powstałe w 1924r. cechy: Cech Piekarzy, Cech Rzemieślników Wędliniarzy, Zgromadzenie Szewców, jak również powstały w 1930r. Cech Zjednoczonych Rzemieślników Budowlanych. W tym okresie powstał największy w Wołominie Cech Skórzany oraz Cech Fryzjerów i Perukarzy. Także i Żydzi zorganizowali się w cechy zjednoczone w Centralnym Związku Rzemielników Żydów.

Cechy te ufundowały, ze składek członkowskich, a także z datków fundatorów swoje sztandary. Na drzewcach wyryte zostały nazwiska rzemieślników wołomińskich okresu II Rzeczypospolitej. Gwoździe do drzewca tych sztandarów przybijali najwyżsi dostojnicy państwowi: marszałkowie Józef Piłsudski i Edward Rydz-Śmigły, premierzy Walery Sławek i Felicjan Sławoj-Składkowski.

We wrześniu 1921r. Wołomin liczył 6248 mieszkańców, w tym 49,3% Żydów, 46,2% Polaków, 3,2% prawosławnych (przeważnie Rosjan zbiegłych po rewolucji), a także 1,2 ewangelików t.j. Niemców lub Polaków pochodzenia niemieckiego. Do 1924 roku ludność miasta wzrosła do ok. 14 tysięcy. Ożywiły się przemysł i rzemiosło. Pracowały liczne zakłady przemysłowe i rzemieślnicze takie jak: odlewnie żeliwa i stali, fabryka maszyn i narzędzi rolniczych, zakłady mechaniczne, garbarnie, olejarnia, młyny motorowe i parowe, warsztaty tkackie, wytwórnie kleju szewskiego i krochmalu, cegielnie, wytwórnie wody mineralnej i lemoniady, wytwórnia mydła itp. Większość tych zakładów zatrudniała po kilku pracowników. Do największych należały: huta "Praca" -448 pracowników, huta "Wołomin" -218, fabryka Kona i Dodego i F. Bernsteina -27, fabryka Dimenta i Gordona -24, garbarnia Kosowera i Bajera -24. Spośród warsztatów rzemieślniczych pierwsze miejsce zajmowało szewstwo, zatrudniające w 1934r. 700 osób. Na drugim miejscu znajdowało się krawiectwo - 100 zatrudnionych. Oba te rzemiosła były ściśle związane z rynkiem warszawskim. Na miejscowe potrzeby pracowało 13-14 piekarń polskich i 7-8 żydowskich.

W 1927r. prezydent Ignacy Mościcki wydał dekret o nowym prawie przemysłowym. Oddzielało ono rzemiosło od przemysłu fabrycznego. Według nowego prawa zadania cechów były następujące:

-pielęgnowanie ducha łączności,
-utrzymywanie i podnoszenie godności zawodowej,
-piecza nad utrzymaniem dobrych stosunków między mistrzami a młodymi ich pracownikami,
-opieka nad młodzieżą rzemieślniczą,
-podnoszenie kwalifikacji zawodowych rzemieślników poprzez organizowanie szkoleń, kursów dokształcających i odczytów,
-tworzenie kas i funduszów zapomogowych dla członków cechu, ich rodzin i pracowników,
-rozstrzyganie sporów między mistrzami i czeladnikami oraz między mistrzami a osobami nie należącymi do cechu.

Nowe prawo, w zakresie gospodarczym, podporządkowało cechy Izbom Rzemieślniczym. Cechy wołomińskie zostały podporządkowane Warszawskiej Izbie Rzemieślniczej.
Zadania Izb Rzemieślniczych były następujące:
-współdziałanie z władzami państwowymi w popieraniu rzemiosła,
-rozważanie i przedst
awianie władzom wniosków dotyczących interesów rzemiosła,
-przedkładanie rocznych sprawozdań o stanie rzemiosła,
-regulowanie spraw terminatorskich,
-czuwanie nad przestrzeganiem prawa,
-powoływanie komisji egzaminacyjnych dla ubiegających się o dyplom czeladnika lub mistrza.

Prawo wybierania członków Izby Rzemieślniczej przysługiwało wszystkim rzemieślnikom obojga płci, obywatelom polskim, prowadzącym samodzielnie warsztat od co najmniej 3 lat.
W latach 1930-1935 nastąpił w Polsce ciężki kryzys gospodarczy, który doprowadził do upadku lub zubożenia wielu zakładów rzemieślniczych. Kryzys zaostrzył antagonizmy na tle ekonomicznym między dominującymi w Wołominie Żydami, a czującymi się za upośledzonych we własnym kraju, przedsiębiorcami polskimi. Po przezwyciężeniu kryzysu w 1935r. w Wołominie poprawiła się kondycja zakładów rzemieślniczych, zmalało bezrobocie, wzrosła siła nabywcza ludności.
8 sierpnia 1938r. wydano w Polsce nową ustawę przemysłową. Rozszerzała ona uprawnienia gospodarcze cechów, przekazywała im obronę interesów gospodarczych rzemieślników, organizowanie spółek i spółdzielni zaopatrzenia w surowce i materiały dla warsztatów oraz zbytu produkcji rzemieślniczej. Cechu brały aktywny udział w życiu publicznym Wołomina. Uczestniczyły w świętach państwowych i religijnych, organizowały święta cechowe, szkolenia, imprezy kulturalne i sportowe. Zbierały datki na różne cele społeczne.
Przedstawiciele cechów wchodzili w skład Rady Miejskiej, uczestniczyli w pracach samorządu.
W przededniu wojny 31 sierpnia 1939r. powołany został pierwszy w kraju samorząd gospodarczy. Nie zdążył jednak podjąć żadnych działań.

 Okres II wojny światowej

Druga wojna światowa i okupacja niemiecka spowodowały duże zmiany w rzemiośle wołomińskim. Skutkiem eksterminacji Żydów zmieniła się struktura rynku rzemiosła. Opuszczone przez Żydów warsztaty przejęli Polacy. Zdominowany dotąd przez Żydów handel w mieście przeszedł w ręce polskie. W pierwszych latach okupacji liczba warsztatów znacznie wzrosła, wiele z nich pracowało zresztą nielegalnie. Dobra koniunktura zapanowała po najeździe Niemców na ZSRR w 1941r. Wzrosło zapotrzebowanie na wyroby dla frontu i zaplecza. Wprawdzie Niemcy wprowadzili ścisłą reglamentację surowców i materiałów dla warsztatów, ale brakujące zaopatrzenie uzupełniał "czarny rynek" ogromnie rozwinięty podczas okupacji.
Rzemiosło wołomińskie szmuglowało do Warszawy, a także do ge
tt żydowskich duże ilości chleba, słoniny, rąbanki, wędlin czy odzieży. Niemcy utworzyli w powiatach tzw. grupy rzemiosła, do których włączyli również Izby Rzemieślnicze, które sprawowały nadzór i opiekę nad rzemieślnikami "aryjskimi", prowadziły działalność gospodarczą i charytatywną m.in. opiekując się wdowami i sierotami po rzemieślnikach, niezdolnych do pracy, organizując bursy i przytułki.
Niemcy powołali komisarycznych cechmistrzów. W Warszawie i powiecie warszawskim działały wtedy cechy: budowlany, skórzany, drzewny, metalowy,
spożywczy, usług osobistych i rzemieślników koncesjonowanych. Podobne cechy żydowskie funkcjonowały do 1942r., oczywiście tylko w gettach. Sytuacja materialna miała ścisły związek z położeniem Niemiec na frontach wojny. W końcu 1941r. okupanci zaczęli likwidować część warsztatów i placówek handlowych zbędnych w gospodarce wojennej III Rzeszy. Pracownicy tych warsztatów czy sklepów zostali wysłani do pracy przymusowej w przemyśle zbrojeniowym w Niemczech i na terenie Generalnego Gubernatorstwa. Okupant zmniejszył przydziały surowców i materiałów. Pod koniec okupacji, gdy do Wołomina zbliżała się armia radziecka, Niemcy ewakuowali na zachód część przedsiębiorstw przemysłowych i zakładów rzemieślniczych. Zaostrzony terror uniemożliwiał "lewe" dostawy surowców i materiałów. Praca w rzemiośle stawała się w tych warunkach wręcz niebezpieczna, nielegalny handel można było okupić utratą całego mienia, a nawet zesłaniem do obozu koncentracyjnego.
Wielu rzemieślników wołomińskich wyróżniło się podczas okupacji patriotyczną postawą. Za współpracę z podziemiem Niemcy rozstrzelali rzeźnika Całkę z ulicy Warszawskiej. Rodzina Ostojskich ukrywała w swym domu magazyn amunicji Armii Krajowej. Niemcy wykryli go, zamordowali rodzinę i spalili dom (przy ulicy Sikorskiego). Młodego muzyka Ostojskiego, członka AK, ujęli 11 maja 1944r. Próba jego odbicia z rąk gestapo nie udała się. Ostojski zginął od przypadkowej kuli w trakcie potyczki AK-ców z eskortą niemiecką. Szewc Leon Głowacki miał w swym warsztacie, przy ulicy Kościelnej 45 punkt pocztowy AK, do którego przywożono z Warszawy tajną prasę i rozkazy. Jego żona Alicja buła ofiarną łączniczką AK. Z podziemiem współpracowali pracownik garbarni Stanisław Bilewicz, garbarz i handlarz skórami Świderski, rzeźnik Aleksander Socik, fotograf Zarzycki, piekarz Kakitek i inni. Między innymi należał do AK syn cukiernika wołomińskiego Waldemar Gilski. Schwytany jako zakładnik, został rozstrzelany w Warszawie w odwecie za jedną z akcji ruchu oporu. Niektórzy rzemieślnicy splamili się jednak zdradą. Dwaj z nich, szewcy Organiński i Ryszawa, zostali za kolaborację zastrzeleni na mocy wyroku sądu podziemnego Armii Krajowej. Inny rzemieślnik, fryzjer Pasik z ul. Poniatowskiego, walczył ochotniczo w Wermachcie na froncie wschodnim.

 Okres PRL

Pierwsze warsztaty rzemieślnicze uruchomiono w Wołominie tuż po wyzwoleniu. Dopiero w rok później, na jesieni 1945, z inicjatywy Aleksego Matuszewkiego, właściciela zakładu mechanicznego w Radzyminie, powstał Cech Rzemiosł Różnych obejmujący swym zasięgiem cały powiat radzymiński (od 1952 - wołomiński). Siedziba cechu znajdowała się w Radzyminie. Pierwszym starszym cechu został założyciel; Aleksy Matuszewski. Cech powiatowy działał na podstawie prawa przemysłowego z 1927 r. z uzupełnieniami rozporządzeń PKWN z dnia 27 grudnia 1944r.
Swobodny rozwój rzemiosła w pierwszych latach po wojnie został przerwany w czasach stalinowskich, gdy władze podjęły jawną walkę z prywatną inicjatywą. 3 kwietnia 1948r. ukazał się przepis o przymusowej przynależności rzemieślników do cechu. W 1951r. powstał podporządkowany władzom państwowym Okręgowy Związek Cechów obejmujący Warszawę i okoliczne powiaty. W latach 1948-1955 władze podjęły działania na rzecz całkowitego i przymusowego uspółdzielczenia warsztatów rzemieślniczych, wykorzystując przy tym dekret Naczelnika Państwa z 18 grudnia 1918r. o zarządach przymusowych nad rzemiosłem. Zarządom tym poddano wszystkie większe i średnie warsztaty, później i małe. W 1950r. opublikowano ustawę o przymusowym wykupie przez państwo i spółdzielnie maszyn i urządzeń znajdujących się w warsztatach. Władze, bez żadnego uzasadnienia, odmawiały wydawania kart rzemieślniczych, zmuszały do likwidacji lub uspółdzielczenia warsztatów, odbierały lokale, stosowały szykany wobec właścicieli. Tak na przykład uniemożliwiały dzieciom prywatnych rzemieślników naukę na wyższych uczelniach, a powołanych do służby wojskowej ich synów wysyłały do ciężkich i niebezpiecznych prac w kamieniołomach i kopalniach, ponieważ byli "niepewni politycznie". Najbardziej jednak skutecznym sposobem zwalczania prywatnego rzemiosła była polityka finansowa, polegająca na nakładaniu na warsztaty zawyżonych podatków.
W latach 1953-1954 nastąpiła stopniowa zmiana w polityce władz wobec rzemiosła. Część prywatnych właścicieli wstępowała do tzw. spółdzielni pomocniczych i pod jej osłoną prowadziła nadal samodzielną działalność gospodarczą.
Największe zmiany zaszły w okresie Polskiego Października 1956 roku. 11 września wyszła nowa ustawa o Cechach Rzemieślniczych i Związku Izb Rzemieślniczych. Dawała ona duże swobody tym organizacjom, gwarantowała poszanowanie prywatnej własności rzemieślników. Wielu z nich odzyskało wtedy swoje warsztaty.
Duża chłonność rynku spowodowana chronicznymi brakami w zaopatrzeniu ludności w całym okresie PRL sprzyjała rozwojowi rzemiosła. Część właścicieli wykorzystywała tę sytuację i spekulowała, podnosząc ceny swoich wyrobów, bogaciła się nadmiernie w szybkim tempie. Władze stosowały wobec nich surowe represje włącznie z zamknięciem zakładu. Praktycznie całe rzemiosło w okresie PRL balansowało na granicy prawa, bowiem państwowe czy spółdzielcze przydziały surowców i materiałów dla prywatnych warsztatów były za małe, pozwalały jedynie na kilkumiesięczną produkcję w roku. Każdy więc rzemieślnik musiał "kombinować", nabywać surowce na czarnym rynku, często u pasera i złodzieja, który wyniósł materiał z fabryki państwowej. Rzemieślnicy dotkliwie też odczuwali ucisk fiskalny ze strony organów skarbowych, zmuszający ich do ukrywania swoich prawdziwych dochodów, bądź też do przekupywania łasych na pieniądze i prezenty urzędników. Mimo wszystko, po 1956r. sytuacja rzemiosła radykalnie się zmieniła. Prywatni właściciele mieli we władzach państwowych rzeczników swych interesów w postaci Stronnictwa Demokratycznego, niektórzy dla interesu wstępowali do PZPR.
Warunki pracy rzemiosła poprawiły się na tyle, że Walne Zgromadzenie Delegatów Cechu Rzemiosł Różnych Powiatu Wołomińskiego podjęło uchwałę o budowie Powiatowego Domu Rzemiosła w Wołominie. Kamień węgielny pod budowę nowej siedziby (stara mieściła się dotąd w Radzyminie) położono 8 maja 1965r. Budowę ukończono w 1968r. Budynek wznoszony był z dobrowolnych składek członków cechu i przy znacznym udziale ich robocizny.
W epoce liberalnej dekady Gierka (1970-1980) rzemiosło przeżywało bujny rozwój, chociaż krępowały je różne ograniczenia i ucisk podatkowy. Zakłady rzemieślnicze pracowały na pełnych obrotach, ich właściciele osiągali duże zyski. Po zmianach w systemie administracyjnym kraju, 1 czerwca 1975 roku dokonano reorganizacji rzemiosła. W skład Warszawskiej Izby Rzemieślniczej weszły teraz cechy wielobranżowe z powiatów podstołecznych, które zostały przyłączone do województwa stołecznego, w tym i cech wołomiński.
5 czerwca 1983r. rzemiosło wołomińskie obchodziło swoje święto. Tego dnia otrzymało z inicjatywy starszego cechu Stefana Krzyny i podstarszych Tadeusza Kuleszy oraz Zbigniewa Tomczuka kolejny szósty już w historii cechu sztandar. Dla podkreślenia rangi starszyzny cechowej ufundowano też pierwsze w historii rzemiosła wołomińskiego insygnia cechowe w postaci trzech łańcuchów ze srebra.

 U progu III Rzeczpospolitej

Czerwcowe wybory 1989r. zmieniły zupełnie sytuację polityczną w Polsce. W wyniku reform zapoczątkowanych przez wicepremiera Leszka Balcerowicza rozwinęła się gospodarka rynkowa, która postawiła rzemiosło w zupełnie nowej sytuacji. Rozwijający się żywiołowo wolny rynek spowodował zalew rynku krajowego różnorodnymi wyrobami z importu.
Władze państwowe zaczęły wyraźnie faworyzować wielki kapitał i ludzi biznesu na dużą skalę, rzemiosłu zagroziło zepchnięcie na margines życia gospodarczego i społecznego. Gwałtownie skurczył się rynek zbytu na produkty rzemiosła. Wielu rzemieślników, którzy pobrali wysoko oprocentowane pożyczki bankowe, zbankrutowało.
Powstało Centrum Doradztwa i Promocji Gospodarczej w Izbie Rzemiosła i Małej Przedsiębiorczości w Warszawie oraz komputerowy Bank Danych, rozpoczęło szeroką współpracę z małą przedsiębiorczością w Niemczech. W nowej rzeczywistości pozycja cechów znacznie osłabła. Znaczna część właścicieli warsztatów nie należy dziś do żadnej organizacji. Wg stanu na 20.02.1995r. Cech Rzemiosł Różnych w Wołominie liczy 221 członków. Pobiera u nich naukę 620 uczniów.

duże zdjęcie
Członkowie Cechu w 1995 roku
zdjęcie wykonano z okazji jubileuszu 50-lecia istnienia Cechu

W roku 1998 Walne Zgromadzenie, chcąc dać wyraz rozszerzeniu działalności, zmieniło nazwę na Cech Rzemiosł i Przedsiębiorczości w Wołominie. Otwiera to możliwość skupiania członków nie tylko prowadzących działalność usługową, ale także handlową, transportową oraz wspomagając przedsiębiorców - po części wyrosłych z dotychczasowych rzemieślników.

 

 III Tysiąclecie

Rok 2000. Izba Gospodarcza Powiatu Wołomińskiego, Powiatowy Cech Rzemiosł i Przedsiębiorczości, Wołomiński Klub Biznesu, Spółdzielnia Rzemieślnicza "Zielonka", to sygnatariusze Samorządowego Programu Gospodarczego Powiatu Wołomińskiego.
Maj 2001r. - Na Walnym Zgromadzeniu Wyborczym pozytywnie oceniono pracę Zarządu i ponownie wybrano Czesława Chojnowskiego na starszego Cechu następnej kadencji.
5.07.2001r. - Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie nie zdecydowało o proponowanej zmianie przynależności do Izby Rzemieślniczej.
5.09.2001r. - Starszy Cechu, Czesław Chojnowski, złożył rezygnację z pełnionej funkcji. Pełniącym obowiązki Starszego Cechu, do następnego Walnego Wyborczego Zgromadzenia, został, zgodnie ze Statutem,  Andrzej Kaszuba.
12.09.2001r. - przedstawiciele Zarządu Cechu  wzięli udział w Zjeździe Cechów Związku Rzemiosła Polskiego. Miejscem zjazdu był budynek Sejmu RP. Dyskutowano o sytuacji prawnej, ekonomicznej i szansach firm rzemieślniczych w przyszłości. Zapowiedziano skierowanie do władz kraju kolejnych postulatów wspierania krajowej przedsiębiorczości, zmian przepisów podatkowych, zasad ubezpieczeń i warunków kredytowania firm. Uczestnicy zjazdu otrzymali szczegółowe informacje o warunkach działania zakładów i organizacji rzemieślniczych w Unii Europejskiej, do której Polska chce przystąpić za kilka lat.
13.09.2001r. - w ramach Porozumienia Gospodarczego zorganizowano "Konferencję Gospodarczą MAZOWSZE-1". Zostali zaproszeni kandydaci na posłów i senatorów z podwarszawskiego okręgu nr 20 oraz  prowadzący działalność gospodarczą. Celem było przedstawienie i ocena przedwyborczych stanowisk różnych ugrupowań politycznych.
23.11.2001r. - Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie potwierdziło przynależność do Mazowieckiej Izby Rzemiosła i Przedsiębiorczości w Warszawie, ul. Smocza 27 oraz wybrało nowy skład władz - Starszym Cechu został Zbigniew Walaszczyk.
9.01.2002r. - Spotkanie noworoczne członków Cechu.

 

duże zdjęcie
Członkowie Cechu w 2002 roku
zdjęcie wykonano z okazji
spotkania noworocznego


12.01.2002r. - Zabawa no
woroczna dla dzieci - występy komików, ekwilibrystyka, pokaz węży, konkursy..
17.06.2002r. - Walne Zgromadzenie.
15.08.2002r. - Delegacja Cechu uczestniczyła
w uroczystościach rocznicy Bitwy Warszawskiej w Ossowie.
29.05.2002r. - godz. 10.30 w siedzibie Mazowieckiej Izby Rzemiosła i Przedsiębiorczości – Warszawa ,ul. Smocza 27.

Spotkanie organizowane zostało w związku z obchodami “Dni Dusseldorfu” i wzięli w nim udział przedstawiciele organizacji samorządowych oraz przedstawiciele władz Warszawy i województwa oraz przedstawiciele strony niemieckiej. Okazją było także 20-lecie współpracy Mazowieckiej Izby Rzemiosła i Przedsiębiorczości w Warszawie oraz Izby Rzemieślniczej w Dusseldorfie.

Uczestnikami uroczystej części spotkania byli m.in. Wice prezydent m.st. Warszawy Sławomir Skrypek, Nadburmistrz Dusseldorfu – Joachim Erwin, przedstawiciele Izby Rzemieślniczej w Dusseldorfie w tym wiceprezes Izby Siegfried Schrempf, przedstawiciele Urzędu Marszałkowskiego Województwa Mazowieckiego w tym Wicemarszałek Antoni Pietkiewicz, przedstawiciele Związku Rzemiosła Polskiego , Wiceprezydent Związku Rzemiosła Niemieckiego , członek Zarządu Izby Rzemieślniczej w Dusseldorfie – Manfred Rycken , przedstawiciele Cechów i spółdzielni rzemieślniczych zrzeszonych w Mazowieckiej Izbie Rzemiosła i Przedsiębiorczości , reprezentanci samorządu terenu powiatu i miasta Wołomin w tym wicestarosta Grzegorz Dudzik, dyrektorzy szkół powiatu wołomińskiego oraz szkół podpisujących umowę o współpracy – Dyrektor Zespołu Szkół Zawodowych w Tłuszczu – Adam Franczuk i Dyrektor szkoły zawodowej im.Albrechta Durera w Dusseldorfie – Wolfgang Bruckner, przedstawiciele Krajowej Izby Gospodarczej, Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości, Wojewódzkiego Urzędu Pracy, Mazowieckiego Sejmiku Samorządu Gospodarczego, Fundacji MSP.

duże zdjęcie duże zdjęcie

Podpisanie umowy

W czasie spotkania dyskutowano na temat polityki władz miasta w zakresie rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw w Warszawie i w Dusseldorfie oraz podpisano umowę o współpracy pomiędzy szkołami zawodowymi makroregionu Warszawy i Dusseldorfu, której sygnatariuszami byli przedstawiciele kierownictw Izb rzemieślniczych obu miast , szkół podejmujących bezpośrednią współpracę oraz Powiatowego Cechu Rzemiosł i Przedsiębiorczości w Wołominie.

12.06.2003r. - Walne Zgromadzenie.
Lipiec - wrzesień 2003r. - Szkolenia członków Komisji Egzaminacyjnych.
16.12.2003r. - Spotkanie noworoczne członków Cechu.
21.02.2004r. - Zabawa dla dzieci.

duże zdjęcie duże zdjęcie duże zdjęcie
duże zdjęcie duże zdjęcie duże zdjęcie

14.06.2004r. - Walne Zgromadzenie.
23.10.2004r. - Uroczysto
ści 75-lecia Mazowieckiej Izby Rzemiosła i Przedsiębiorczości w Warszawie (złożenie wieńców pod pomnikiem Powstańców Warszawy i pod pomnikiem Jana Kilińskiego, uroczysta msza św. , celebrowana przez prymasa Józefa Glempa, spotkanie na Zamku Królewskim).
16.12.2004r. godz. 16.00 - Spotkanie noworoczne członków Cechu
.
12.05.2005r. godz. 16.30 - Walne Zgromadzenie
.
20.06.2005r. godz. 18.00 - Spotkanie pożegnalne honorowego Starszego Cechu Zbigniewa Walaszczyka.

duże zdjęcie duże zdjęcie

Spotkanie 20.06.2005r.

16.10.2005r.- Jubileusz 60-lecia - Uroczystości rozpoczęto mszą świętą w Kościele Matki Boskiej Częstochowskiej. Tuż po mszy władze cechu złożyły wieńce przed tablicą upamiętniającą papieża Jana Pawła II. Następnie orszak złożony z pocztów sztandarowych, ubranych w cechowe insygnia władz cechu, członków i zaprzyjaźnionych ludzi, w rytm dźwięków Miejskiej Orkiestry przemaszerował do siedziby obchodzącej swój jubileusz instytucji.

O randze wydarzenia świadczy chociażby skład zaproszonych gości, a byli wśród nich miedzy innymi: wicewojewoda mazowiecki Adam Mroczkowski, wiceprezes Związku Rzemiosła Polskiego oraz prezes Mazowieckiej Izby Rzemiosła i Przedsiębiorczości Leszek Janowski, starosta Konrad Rytel, burmistrzowie 
i wójtowie, przedstawiciele zaprzyjaźnionych cechów oraz osoby stale współpracujące z miejscowym cechem.


Wszystkich gości powitał nowy prezes cechu Bogdan Czerwiński.
- Dzień dzisiejszy jest szczególny dla naszej rzemieślniczej społeczności. 60 lat temu grupa rzemieślników kierowana przez Aleksego Matuszewskiego założyła Cech Rzemiosł Różnych, obejmujący swym zasięgiem ówczesny powiat radzymiński, a od 1952 wołomiński... Podstawowym celem naszej organizacji jest udzielanie wszechstronnej pomocy rzemieślnikom w nowych zmiennych warunkach gospodarki rynkowej. Obok tradycyjnych zdań jak ochrona interesów członków, podnoszenie kwalifikacji zawodowych i szkolenie uczniów, popieranie rozwoju rzemiosła i podnoszenie jego poziomu technicznego, pojawiło się wiele nowych wynikających z międzynarodowej wymiany gospodarczej, ochrony środowiska oraz nowoczesnego zarządzania – powiedział, inaugurując jubileuszowe spotkanie Bogdan Czerwiński.
Oficjalne przemówienia wygłosili jeszcze wicewojewoda, wiceprezes Związku Rzemiosła Polskiego, starosta wołomiński oraz burmistrz Wołomina. Mówcy podkreślali szczególną rolę cechu w historii i obecnie, nie tylko w kształtowaniu życia gospodarczego regionu, ale również w edukacji kolejnych pokoleń rzemieślników. - Już dziś Francuzi zazdroszczą nam hydraulików – przypomniał wojewoda Mroczkowski.

Dzień jubileuszu to również doskonała okazja do podziękowań za wkład pracy dla organizacji. Związek Rzemiosła Polskiego odznaczył starostę Konrada Rytla i burmistrza Jerzego Mikulskiego srebrnym medalem im. Jana Kilińskiego, zaś Apolonię Kwiatek honorową odznaką rzemiosła. Srebrne krzyże zasługi otrzymali: Aleksander Żmudzki, Zbigniew Walaszczyk oraz Czesław Borkowski. Przyznano również złote i srebrne odznaki Mazowieckiej Izby Rzemiosła i Przedsiębiorczości. 
Część oficjalną zamknęło uroczyste wbijanie gwoździ przez władze samorządowe w wykonaną z drewna mapę powiatu wołomińskiego
.
15.12.2005r. godz. 18.00 - Spotkanie noworoczne członków Cechu
.


22.03.2007r. godz. 16.30 - Walne Zgromadzenie
.

06.07.2007r. - Fianał I Turnieju Bilardowego o Puchar Starszego Cechu..


15.08.2007r. Uroczystości rocznicy Bitwy Warszawskiej w Ossowie.


18.12.2007r. Spotkanie Wigilijne.


22.05.2008r. Uroczystości Bożego Ciała.

duże zdjęcie duże zdjęcie duże zdjęcie duże zdjęcie

Ołtarz Cechu Wołomin


03.06.2008r. Walne Zgromadzenie.


17.12.2008r. Spotkanie Wigilijne.


2.06.2009r. Walne Zgromadzenie.


20.11.2009r.

 

 Starsi Cechu


   Aleksy Matuszewski
 Starszy Cechu w latach: 1945 - 1971
Zarząd:
   Witold Kakitek
 Starszy Cechu w latach: 1971 - 1977
Zarząd:
   Antoni Olszewski
 Starszy Cechu w latach: 1977 - 1981
Zarząd:
   Stefan Krzyna
 Starszy Cechu w latach: 1981 - 1997
Zarząd:
   Czesław Chojnowski
 Starszy Cechu od 1997 do 5.09.2001
Zarząd: Andrzej Kaszuba, Henryk Sacharczuk, Zbigniew Walaszczyk, Stanisław Narojczyk, Maria Okuniewska, Grażyna Szklarczyk.
   Andrzej Kaszuba
 Pełnił obowiązki Starszego Cechu od 5.09.2001 do 23.11.2001
Zarząd: Henryk Sacharczuk, Zbigniew Walaszczyk, Stanisław Narojczyk, Kazimierz Łuniewski, Andrzej Kołbuk.
duże zdjęcie    Zbigniew Walaszczyk
 Starszy Cechu od 23.11.2001 do 12.05.2005
Zarząd: Andrzej Kaszuba, Andrzej Kołbuk, Bogdan Czerwiński, Dariusz Wiśniewski.
duże zdjęcie    Ryszard Czerwiński
 Starszy Cechu od 12.05.2005 do chwili obecnej
Zarząd: Andrzej Kołbuk, Dariusz Wiśniewski. Andrzej Górka, Grażyna Szklarczyk, Dariusz Kalinowski.

 

 Na podstawie dokumentów kroniki cechowej